Leven is jezelf voortdurend opnieuw uitvinden. Of je nu de AVRO-bode bezorgd, minister-president bent van een middelgrote natie, of een derderangs tijdritverslaafde. Waarom doe je het, is dít de manier waarop je dat het beste kan doen, et cetera. De antwoorden die je gisteren gaf, zijn niet noodzakelijk de goede antwoorden voor vandaag.

Dit seizoen zat het sportief niet mee. Ik wilde dolgraag een stap maken en nam een persoonlijke trainer in de arm. Ik dwong mezelf om schema’s te volgen die door een ander waren opgesteld. Niet de vraag of ik zín had om te fietsen, maar m’n schema bepaalde soms of ik de fiets pakte. En dat werkt voor deze jongen niet, moet ik nu concluderen. Frustratie en slechte tijden tot gevolg. Slechts eenmaal reed ik een p.r.. Juist op het moment dat ik alle reden had om slecht te rijden…

Dit alles nam ik mee bij de start van mijn vierde NK Tijdrijden voor Vrije Renners Kneuzen. Direct na de start ging het mis. Ik kreeg de trappers niet goed rond, de data die ik van mijn meters terugkreeg waren eenduidig in de analyse: je rijdt RUK, WAARDELOOS, KWALITIEF UITERMATE TELEURSTELLEND, enz. Ik kreeg mij hartslag niet rond omslag, en de snelheid was minder dan 36 kilometer per uur. Zelfs voor mij beschamend. Natuurlijk, er stond wind, maar dit ging hem niet worden. Geen verbetering. Wat deed ik hier? Waarom keerde ik niet om en ging ik naar huis? Dit ging never-nooit-niet een p.r. worden! Waarom zou ik mezelf zo’n pijn doen, want zelfs dat lukte nu niet.

Ruim veertien kilometer bleef ik met deze gedachten malen, en toen kwam het keerpunt. De tussentijd was dramatisch! In een flits zag ik dat de renner die twee minuten na me gestart was, me nu op de hielen zat. WTF, dit ging me NIET gebeuren. Eindelijk wist ik weer hoe het moest. Het begon pijn te doen. De harstlag ging 10 slagen omhoog, het geleverde vermogen ook, en mede door de wind was de snelheid nu structureel 46 kilometer per uur. Zelfs de 50 werd even aangetikt. Ik vloog en ik genoot weer. Rekenen ging niet best, maar wellicht dat ik toch nog – zij het nét aan – mezelf zou kunnen verbeteren.

Uiteindelijk bleef ik zeven tellen boven m’n tijd van vorig jaar. Maar dat geeft niet. Ik heb vandaag nieuwe antwoorden gevonden. Antwoorden waarmee ik er weer minstens een seizoen vol tegen aan kan gaan. Zonder vaste coach, maar met heel veel hernieuwde energie. Een ieder die hieraan heeft bijgedragen. Dank!

N.B. ook ben ik uiteindelijk níet ingehaald.

Als het fietsen dan niet wil lukken zijn er soms leuke dingen te melden. Zo werd ik herkent door de Nederlands Kampioen Tijdrijden Elite (één treedje onder de profs). Niet dat we dagelijks bij elkaar op de koffie komen (dat bocht drink ik niet), of omdat we vroeger samen geknikkerd hebben, nee, hij won de eerste editie van de TijdstrijdersCup. Vandaar.

Van hele andere orde van herkenning door een gerenommeerde wedstrijdroeier. Hij kwam aan z’n vorm werken voor het aanstaande WK (in Nieuw Zeeland, bofkont!)
- Jij bent toch Corniel van forum.fiets.nl?
- Euh, ja, dat schijnt.
- Ja, ik herkende je fiets.

Hij was niet de enige. Kom ik ’s avond thuis, lees ik op datzelfde wielerforum het volgende: Bekend forumlid in NRC!

Tja, was dat tacxen toch nog ergens goed voor.

Zoals altijd kom je pas achter gebreken als het te laat is. Zo ook nu. Daar stond ik met mijn goede gedrag in dat stukje niemandsland in de Alblasserwaard. Mijn oude hartslagmeter weigerde nog langer dienst te doen, en de nieuw aangeschafte (met gecodeerd signaal, toemaar) bleek niet samen te werken met m’n (on)vermogenmeter. De input voor donderdag was dus: snelheid, trapfrequentie en vermogen. Geen hartslag.

Geen man overboord. Ik ging op vermogen rijden en koos de niet helemaal willekeurige waarde van 320 Watt. We gingen wel zien waar het schip zou stranden.

Het ging best goed, dat eerste rondje. Tegen de wind zakte de snelheid niet onder de 39 kilometer per uur, en voor de wind liep zij hier en daar op tot dik 47 uitgedrukt in de zelfde eenheid. Het geplande vermogen werd goed aangehouden en het lijf voelde goed.

Het tweede rondje ging min of meer gelijk aan het eerste. Enig verschil was dat de maximum snelheid voor de wind nu 45 kilometer per uur bedroeg, maar meten is weten: de vermogenmeter zei dat het een gelijke inspanning was.

Langzaam maar zeker echter, voltrok zich iets. Iets kleins. Heel geniepig in m’n rechter kuit. Maar ik kon het duidelijk voelen. Er werd een ballonnetje opgeblazen. Gevuld met melkzuur. Steeds harder voelde ik hem drukken tegen de buitenkant. Ik hoor Hans Kazan ergens achter in mijn hoofd lachen.

Het laatste stuk tegen de wind in richting finish ging het mis. Pang! De ballon geknapt. Het been weigert. Strekken en (ver)rekken is alles wat er rest. Weer zitten, weer aanzetten. Geen effect. Mijn snelheid is gehalveerd in vergelijking met de vorige passage.

Zoef! Een bekend gezicht komt mij vrolijk voorbij gesjeesd. Shit! Dat was niet de bedoeling. Met alles wat in me is verbijt ik de pijn. Ik moet en zal hem weer inhalen. De snelheid loopt op tot 45 kilometer per uur (tegen de wind, voorwaar!) het vermogen gaat richting de 500 Watt. De finish nadert, de kramploze nadert…

Ik kan hem bijna aanraken… En dan binnen… Hij racet verder. Ondanks dit pijnlijke intermezzo 31:01. En 25e van de 30. Zo gaat dat. In Zuid-Holland.

Nu twee dagen later voel ik m’n kuit nog steeds. Nu hopen dat die vervelende goochelaar  dat ballontje ook weer weet wet te goochelen.

In deze editie van Fiets magazine stond het tijdrijden dus centraal. Ook de Barry en Bep:

Op het forum zag danny1407 analogieën. Ik niet: ik reed toch echt 1:05:32 tijdens de TijdstrijdersCup…

Enfin, positieve aandacht voor deze mooie discipline binnen het wielrennen. En ik heb daar een steentje aan bij mogen dragen. Nu hopen dat de KNWU het licht ook nog eens gaat zien.

Vandaag hoefde ik niet te schaken, en ziek was ik ook al niet. Excuses had ik echter te over:

1. Het was extreem warm (en benauwd).
2. Ik deed (gedwongen, de oto was stuk) een Van-der-Poeltje die 52 kilometer was (15 kilometer langer dan gepland).
3. Ik had te weinig tijd om te rusten tot ik van start moest.
4. Ik had te weinig gedronken.
5. De dag ervoor had ik een hele zware inspanningstest ondergaan.

Kortom, het was een wonder dat ik ondanks dit alles, met 21:09 zo dicht bij m’n pr zat…

Het bleek wonderwel mee te vallen: ik reed hard (voor mijn doen), en wist (we reden de ‘dubbel’) het tweede ‘rondje’  te versnellen: 40,24 km/u om 41,07 km/u. Dat alles bij gemiddeld 290 Watt.

Mijn eerste pr van dit jaar, en wel met 65 seconde. De weg omhoog is gevonden. Ik kijk met enthousiasme uit naar de tweede seizoenshelft. Hopelijk is  dan pay-back-time!

Gelukkig parkeerde vandaag in Bleiswijk Gerjan zijn auto naast mij. Naast een snelpak had hij ook een gewoon setje wieler(toerist)kleding bij zich. Over hoe het me stond waren de meningen verdeeld:

De beer uit Den Haag was zo vriendelijk dit voorval digitaal vast te leggen en met de wereld te delen via twitter. Hopelijk leidt het de aandacht een beetje af van de tijd die ik vandaag reed. Die was zelfs wielertoerist onwaardig.

Over de rit kan ik kort zijn: Goed ingedeeld, pijn geleden (zoals het hoort), goed door de bochten (zeker gezien het natte wegdek), en een mooie klassering. Tiende met 21:12. Dat is mijn snelste tijd dit seizoen. Ik bleef hiermee m’n trainer De Wit één seconde voor. En van de vele Hansen die onze vereniging rijk is moest ik op éénzelfde seconde voor laten. Goed voor plek tien van de tweeëntwintig. Ook al mijn relatief beste klassering dit seizoen. We gaan dus vooruit!

Ja, er stond zelfs een fotograaf langs de kant van de weg…

Enfin, ik stond dinsdagavond natuurlijk wél in Wezep. Het plan was met m’n liefje, maar die moest op stel en sprong van haar werkgever kijken of het na de laatste fratsen van Kim Jong-il nog goed toeven was in het buurland. Ik was duidelijk niet alleen, en er waren vele bekende gezichten. De Waarzegger, de Broer van de Schaker, en de Beer van Den Haag waren de meest in het oog springenden. Laatstgenoemde had een vergelijkbaar ondoenlijk traject afgelegd, zij het dat zijn werkterrein in de hoofdstad was gelegen.

De lokaal bekende Waarzegger en de Broer van de Schaker wisten te melden dat dit een glooiend parcours was (80 hoogtemeters, toe maar). Sommigen namen de startvolgorde nogal serieus, en zo kon het gebeuren dat ik 30 seconde startte voor de Beer uit Den Haag, en dat de Waarzegger de Broer van de Schaker ging pogen te verschalken.

Voor de verandering reed ik goed warm, en dat leek zijn vruchten af te werken. Vanaf de start ging het lekker. Vermogen en hartslag zat goed, en de teller liep op tot dik boven de 45 km/u. Er was geen weinig wind (het was sowieso lekker weer), dus de conclusie was dat er dan toch wat hoogte verloren werd. Dit vermoeden werd bevestigd toen de snelheid langzaam zakte richting de 33 km/u. Ik schakelde netjes op en af. Het vermogen bleef stabiel op zo’n 280 Watt, net als de trapfrequentie op zo’n 100 rpm.

Bij het keerpunt kreeg ik de schrik van mijn leven. De Beer kwam dichterbij. Het was dé prikkel die ik nodig had om nog net een tandje op te schakelen. De hartslag ging nog een paar slagen verder boven omslag. Trappen kreng, je gaat je niet laten verslinden door de Beer. Uit een eerdere ontmoeting wist ik hoe hij er op stoom gekomen uitziet.

De ‘beklimming’ ging op de terugweg weer goed, en tijdens de daling tikte ik zelfs de 52 km/u aan. Volledig uitgewoond maar niet ingestort in een ook niet slechte tijd: 23:07 bleef ik de Beer voor. Nu ja, op de meet dan. Hij was wel wat ingelopen. Maar dat deert niet, hij is meestal net iets sneller, en deze tijdrit ging voor de verandering weer eens echt lekker!

Na afloop liet ik mij de maaltijd die mijn schoonouders (zij wonen in de buurt) voor me gemaakt hadden goed smaken. Ze hadden zelfs met eten gewacht tot ik eens om 21:00 kwam aanzetten! Aardappelen, asperges, ham, ei, glaasje witte wijn, komkommer en salade.  Mjammie! Wat wil een moe gestreden renner nog meer? Met een gevulde maag reed ik weer naar huis, en wegens het ontbreken van files op dit tijdstip lag ik toch nog bíjna op tijd in bed…

Niet dat ik lang bleef liggen. Bruco zou weldra op de stoep staan. Een en ander werd dus bij elkaar gescharreld. Er werd voor de verandering zelfs een serieus ontbijt naar binnen geschoffeld. Het zou waarschijnlijk een lange dag worden.

Het was even passen en meten, maar uiteindelijk lukte het om alle wielen, fietsen tacxen, tassen met kleding en de benodigde proviand  in de Brucomobiel te proppen. Daarna was het aansluiten in de file. Van A naar Beter heet dat. Welnu, wij weten wel … Onder het genot van Bruco’s mpdrietjes kregen wij de eerste bui op ons dak.

De tweede bui volgde niet veel later. Mede dankzij ons fileleed stressten wij ons een ongeluk richting de start van de proloog. Daar ter plaatste werden wij niet alleen getrakteerd op een nieuwe lading vers hemelwater, nee ook werd ons verstaan te geven dat het programma inmiddels vijf kwartier was uitgelopen. Zucht…

De lucht klaarde echter wat op, dus dat gaf hoop voor de proloog. We reden ons gebroederlijk warm. Naast Bruco bestond ons team uit de Beul, VDB én Rapido. De Zigeuner liet verstek gaan, naar wij aannemen om getuige te zijn van tweevoudige gezinsuitbreiding. Gedoogsteun was er voor twee wielertoeristen, ondanks dat een van hen eerder als concurrent gezien zou moeten worden.

De derde bui kwam echter alsnog. De eerste amateurs van B garnituur – vergezelt van  door de Masters 40+ – waren net van het startplatform weggereden of het regende weer.  Dit kwam de snelheid niet ten goede. Het was glibberen door de bochten, allen op klinkers gelegen. Het eerste keerpunt was helemaal crisis. Dat lag volledig op wit geschilderd asfalt. Toch ging het met mij goed. Mijn tijd lag dicht bij m’n ‘ijkpunten’ (VDB, Rapido en de wielertoerist) en ik kon zowaar iemand inhalen. 14:29 nog iets. Een gemiddelde boven de veertig kilometer per uur ondanks de regen, twee keerpunten en de stukken over klinkers.

Het overbruggen van de tijd tot het criterium werd net als vorig jaar ingevuld met een rondje over de busbaan naar Haarlem. Ook het stukje terug over het grindpad was vertrouwd. Zelfs het wachten op het startschot was net als vorig jaar: lang wachten.

Langzaam maar zeker kwamen de renners weer terug bij de start. Het criterium zou dan eindelijk beginnen. En of het was afgesproken kwam terstond met bakken uit de hemel. Renners keken elkaar aan: opstappen? Met dít weer? Bruco verbrak de ontluikende muiterij en gaf zijn witte dame de sporen. Slaafs fietste ik er achteraan. Regen en wind trotserend.

Een flinke donderslag deed de jury besluiten de start nog wat verder uit te stellen. De schemer viel al bijna in toen daadwerkelijk het startsein klonk. Een renner voor mij ging bijna op zijn plaat tijdens de start en zo reed ik al snel achter de feiten en het peloton aan. Het was glibberen door de bochten en sturen om de putdeksels en plassen heen. Langzaam maar zeker raakte ik weer tussen de wielen, en ontwaarde ik Bruco (mijn andere strijdmakkers waren in geen velde of wegen te bekken).

Ik kreeg zowaar een beetje moraal. Totdat Bruco te kennen gaf er klaar mee te zijn en ik een makkelijk excuus had om ook aan het bier en een vette bek te gaan. En zo geschiedde.

In de auto terug naar Leiden bespeurde ik een laatste bui: die van Bruco zelf. Man o man, onze immer goed gemutste, vol goesting , hardwerkende polderharker was er goed ziek van. Een regenjas was geen overbodige luxe geweest. Volgend jaar beter naar ik hoop…