corniel.nl/blog

Al enige tijd ben ik minder tevreden over m’n – archaïsche – pedalen. Vooral de BBB-variant die ik op twee van de drie fietsen heb gemonteerd hebben kuren. Zo af en toe zegt – tot op heden alleen de linkerzijde – krak, en is er een palletjeveertje afgebroken.

Derhalve heb ik onlangs nieuwe – naar het schijnt hippe – pedalen besteld: Speedplays.  Maar zoals dat gaat: eerst moesten de oude er af. Dus vrijdag met de steeksleutel in de weer. Drie van de vier gingen prima. Die laatste had wat meer voeten in de aarde. Dus ik met m’n volle gewicht op de bovenbuis, en afzetten. Krak! Auw!

Dat deed zeer. Maar ik ben een bikkel – naar het schijnt, want ik ben tijdrijder – en had er in eerste instantie geen last van. Dus zaterdag een zware Tacxtraining,  en zondag ’s ochtends een cyclocrosswedstrijd en ’s avonds het liefje zo nu en dan opgetild, zodat ook zij de capriolen van Rammstein op het podium kon ontwaren.

Tot gisteren. Het begon serieuzer pijn te doen. ’s Nachts heb ik alleen op m’n rug gelegen – draaien ging niet meer – en liefje vond dat ik maar naar de huisarts moest. Ik heb dus een rib gekneusd. Mocht ook direct door naar LUMC voor fancy plaatjes. En de komende vijf weken rustig aan, en niet te veel lachen: dan hoor ik een krak.

Het was mijn ontgroening. Vandaag, tijdens de SwiBo-cross, op de lokale omloop van m’n wielercluppie trad ik aan tegen een grote horde jonge – en minder jonge – mannen die op hun mtb’s en cyclocrossers hun competitie afwerken.

Vanaf de start had ik het zwaar. Het deed zeer, heel veel zeer. Mijn hartslag schommelde tussen de 5 slagen boven mijn omslag punt en 1 slag onder mijn maximum. De blubber kwam uit mijn oren, en was met geen mogelijkheid van mijn bovenbenen meer te krijgen. Ik ben niet gevallen – dat schijnt voorwaar een prestatie te heten –  maar naar een half uur was de koek op. En dat terwijl de opgave was om vijftig minuten plus een rondje zandtaartjes te bakken.

Het was het mooi geweest. De kleur van mijn kleren en fiets waren duidelijk niet groen meer…

Ik tacx, zij kijkt tv tacxt, wij tacxen. Een raar werkwoord, voor een rare bezigheid.

Vandaag had ik een afspraak met een fotograaf. Zo’n echte, met een hele tas spullen, drieduizend lenzen (of was het nu met lenzen van drieduizend euro?) en megahippe camera. Hij moest bestuurders vastleggen. Nu valt er op de rollenbank of op de Tacx  niet zoveel te sturen natuurlijk, maar dat weet zijn opdrachtgever gelukkig niet.

Binnen trainen is niet mijn favoriete bezigheid. Ik kijk de hele dag al naar beeldschermen, en zelfs in een D1 gutst het zweet al van het lijf.

Maar goed, ijdel als ik ben had ik van te voren bedacht dat het er wel een beetje indrukwekkend uit moest zien. Dus ik had een flinke interval training gepland voor mezelf. Afzien met een hoofdletter A.

En dan stap je na drie kwartier bezweet en totaal uitgewoond af:
- Zit de foto die je zocht er tussen?
- Ja, de vijfde of de zesde die ik schoot.
- En hoeveel heb je er geschoten dan?
- Ach, een stuk of negentig denk ik…

Tja, u kent ze wel – u bent immers een renner, of bekend met mijn rare hobby’s – toerrijders. Mannen met buik, een te dure fiets, en dito pretenties. Ze rijden geen wedstrijden, of beter gezegd: Elke rit is er eentje.  Een race tegen de klok. Tegen de kilometerteller, tegen de magische grens van dertig. Toerrijders rijden dolgraag minimaal dertig kilometer per uur. En nog liever: dertig kilometer per uur gemiddeld.

Ik ben geen toerrijder. Daarnaast heb ik die dertig altijd een lachertje gevonden. Wat stelt het nu helemaal voor? Je hoef er je best niet voor te doen. Het gaat bijna vanzelf. Veertig daaarvoor moet je moeite doen. Dat is hard werken, dat doet zeer. Dan begin je pas mee te tellen.

Ik zat fout. Dat werd vandaag heel pijnlijk duidelijk…

p.s. Als het door velen voorspelde buikje is waargenomen, zal ik dat ook laten weten.

Het is half oktober. M’n ogen zijn nog dicht als ik opsta. Ik loop onder de douche door. Tenminste, dat neem ik aan, want dat doe ik altijd. Herinneren kan ik het niet. Met de fiets aan de hand loop ik naar de lift. Dit is wederom een aanname, maar aangezien m’n fiets niet vanzelf gaat is het wel de meest waarschijnlijke verklaring.

Het is half acht en ik zit in de oto op weg naar Drenthe. Half acht! Zondagmorgen, wat zeg ik: zondagnacht. Ik lijk wel ben gek. Mijn digitale fietsvriendjes wachten op me. Alle vier.

De oto gaan vanzelf. Tom doet er lang vooral het zwijgen toe, en de cruisecontrol regelt het gaspedaal. Kwestie van binnen de lijntjes kleuren. Ik heb de kleuterschool met succes afgerond, dus dat lukt aardig.

In Drenthe ontmoeten anderhalve man en een paardenkop. Nu ja, wellicht tien mannen (m/v) en vijf paardenhoofdenkoppen. Het blijft Drenthe natuurlijk. Nergens, en daar midden in, treffen we een café. Het is zowaar open. Sommigen bestellen appeltaartgebak, ik ga voor de mosterdsoep.

Asfalt is een uitvinding die zijn doorgang in het hoge noorden nog niet heeft gehad. Althans, niet overtuigend. Vele karrensporen, schelpenpaden en kasseistroken dienen als ondergrond. En soms, moeten we door een zandbed.

Het is een week na mijn laatste tijdrit en ik ben moe. Onderweg naar huis val ik bijna in slaap in de oto. Als ik mijn bed zie, gaat het licht uit.

Oppeens ben ik wakker. Ik rijd door de Veluwe op een mij nog onbekende zwarte cyclocrosser. Mijn benen trappen rond, zuurstof in de longen. Het is al half november.

Timo, die naam zegt u wellicht niets, maar dat is een groot renner in de dop. Met zijn korte lijf en zijn vlieggewicht van acht pond is geen berg te hoog. En hij kent als geen ander de mantra’s van een goede training: op tijd eten en heel veel rust. Zoals Joop al zei: de koers wordt gewonnen in bed. Heden is een kampioen geboren.

De koersfiets van Timo

Uitvoerige testritten door oom en vader

De talentbegeleiding