Archive for the ‘Nøbel’ Category

2010

Friday, December 31st, 2010

Op de laatste dag van het jaar is het een mooi moment voor een terugblik op een bewogen fietsjaar (net als in 2009). Hoewel ik zelf maar één goede tijdrit reed (de rest ging van redelijk, tot matig en uitermate slecht) was er genoeg moois dat er tegenover stond. Gelukkig hebben we daar de foto’s nog van:


De eerste TijdstrijdersCup is een groot succes en haalt Fiets-magazine


Het bos van Wallers


Parijs is nog ver


Missie volbracht


In de NRC – What’s next?


De Mont Ventoux


Monstertijdrit 2010 met 79 deelnemers groot succes


Op ’t schavot

En nog wat losse kiekjes:

Overwinningsroes

Tuesday, December 14th, 2010

Nagenietend van de spierpijn en m’n plekje op ’t schavot, moest ik aan de heren Vrienten en wijlen Brood denken. (Ik mag/mocht Henny en Herman zeggen uiteraard)

De rondemiss heb ik gemist…

Schavot

Sunday, December 12th, 2010

Mijn Facebookvriendjes had ik al gewaarschuwd: “Als de koers van morgen (euh vandaag 0:28) gewonnen moet worden in bed, ben ik rijkelijk laat…”

Toen de wekker dan ook daadwerkelijk acht uur later ging had ik een beetje spijt dat ik me had ingeschreven voor het clubkampioen­schap aanmodderen (CX én MTB) van de LRTV Swift. Ik draaide me nog meerdere malen om, en haalde in herinneren mijn bijster succesvolle CX/MTB-verleden op: nummer een-na-laatst in 2007, 30 minuten zandtaartjes bakken in 2009. Nee, in deze tak van (wieler)sport ben ik toch vooral een goedwillende recreant.

In de berging aangekomen werd dit bevestigd: de fiets zat onder de modder, en de ketting was roestig en snakte naar een druppeltje olie, en dat mocht ook iets meer zijn. Na dit noodzakelijke onderhoud, snel richting het clubparcours, en het rugnummer (laten) opspelden.

De start ging goed, ik klikte in, reed weg, en stootte niemand aan. Dat gold echter ook voor alle anderen, en zo reed ik toch als een-na-laatste het veld in. Er zit duidelijk niet zo veel explosiviteit in die spillebeentjes van mij.

De staart van het peloton net na de start

Na een stukje eenvoudig manoeuvreren volgde direct een van de twee steile en glibberige klimmetjes. Die zijn fietsend op te komen áls er niemand voor je op de snufferd gaat. De kans dat je dat niet overkomt als je je in de staart van het peloton begeeft is echter nagenoeg nul, dus ik moest even van de fiets.

Ik haakte aan in het achterwiel voor me en kwam tot een schokkende ontdekking: ik had over, veel over! Ik zocht het een moment uit om in te halen en dat volgde snel, en zoef, ik was er voorbij! Wie had dat gedacht? Ik niet. Maar het was nog vreemder: dit wiel, was niet van zomaar een passant, maar van mijn lichtend weg- en CX-voorbeeld da Burco!

Het bleef lekker gaan, en ik bleef mensen inhalen. Op een gegeven moment zoefde ik iemand voorbij en bedacht me dat ik zojuist de Beul (TT&CX-specialist te Leiden) achter me had gelaten. Toen ook golf- en judo-leraar mr. Handicap eraan moest geloven drong het tot me door: ik kan vandaag een titel binnen halen. Hij moedigde me nog aan: rustig naar de Neut toe! En goede leraar, voorwaar.

Stevig aanpoten

De Neut kwam langzaam in het vizier. Ik haakte aan, en probeerde even te herstellen, het tweede hellinkje dat we samen op gingen maakte hij een foutje, ik reed om hem heen, en het gaatje was geslagen. Ik zette aan, en het werd een gat. Wow, ik had alle amateurs B en C achter me gelaten. In een roes fietste ik verder.

De hobbeltjes, heuveltjes, gleufjes, modder, het ging allemaal steeds makkelijker ondanks de vermoeidheid. Ik mocht zelfs Swabo-Elite renner Tuit Junior en een van zijn ploeggenoten passeren. Eerst genoemde riep me nog iets bemoedigends na, waarvoor dank!

Start-finishpassage in TT-houding

Nog voor de bel luidde mocht ik het vreemde genoegen ervaren dat dubbelen heet. Lijdend voorwerp was ik deze al dikwijls geweest, maar ditmaal was ik de jager, niet de prooi.

En er was ook zon

Oprecht juichend kwam ik over de finish. In een klap was er van mijn sportief dramatisch verlopen seizoen toch nog iets gemaakt. Met al fietsend verdiende bloemen, en een plekje op het hoogste trede van het ereschavot! Allemaal zaken die me nog nooit geluk waren.

Het ereschavot. vlnr: VDB, moi, de Zigeuner (met nazaat)

Er zijn vele mogelijkheden ter relativatie op zijn plaats, maar die bewaar ik voor later (reden voor focusverandering is het zeker niet). Ik eindig met een excuus voor mijn weinig flatteuze trainingsbroek, met armstukken in de broekzakken. Niet wat je noemt gesoigneerd.

Cyclisch

Thursday, December 2nd, 2010

Er zijn van die terugkerende fenomenen in het leven. Oranjegekte, de legging, en wat frequenter: de seizoenen. Met dat tweede misschien een beetje, maar vooral met dat laatste houdt mijn wielerleven redelijk gelijke pas.

In het voorjaar komt de Blade van stal de muur, en begint het wedstrijd seizoen, in de zomer, wordt er veel getraind in korte broek (op de mooi-weer Gazelle), en dan na de Monstertijdrit komt er de klad in. Dat was in 2008 zo, in 2009 ook, en dit jaar weer. Met de aanschaf van de cyclocrosser werd een winterslaap voorkomen, en wordt er na een maandje slapen weer getraind!

Toch is er ook ieder jaar weer een leermomentje: Vorig jaar begon het trainen voor het nieuwe seizoen in december, dit jaar reeds een maand eerder! We gaan vooruit.

Vandaag tijdens woon-werk was er authentieke winterpret (he waar kennen we dat van). Gelukkig hebben we de foto’s nog:


Op weg naar Zoetermeer (halverwege)


Een échte fietser, kan foto’s maken tijdens het fietsen.


Een mooie voor Raad de plaat


’t Is net kunst…

Strak

Thursday, October 21st, 2010

Toegegeven, enige camp is mij niet vreemd, en ik ben in het verleden verward met Borat.  Maar wat ik vanmorgen meemaakte overtrof mijn stoutste verwachtingen.

Op weg naar mijn werk passeerde ik een drietal wegwerkers, druk bezig een tunnel onder het spoor aan te leggen (vlak bij Nootdorp). Ik groet vriendelijk, en rijd door. Roept er een: LEKKERE STRAKKE BROEK!

Linkse hobby

Sunday, October 17th, 2010

Gekke Geert en ik, we zijn geen politieke zielsverwanten. Zo verdwaalde ik eens omdat ik me niet kon voorstellen dat je vanaf De Wildersekade rechtsaf moest. Zijn oproep om een kopvoddentax in te voeren kon ook al niet op mijn instemming rekenen, of die van de Rups en met hem vele medewielrenners.

Gekke Geert heeft het niet op zoals hij dat noemt linkse hobby’s. Wanneer een hobby links is, is niet geheel duidelijk, maar het gaat verder dan linkshandig breien, en voetballen voor linksdragenden, zoveel is duidelijk. Maar nu het nieuwe kabinet geïnstalleerd is, kan het geen kwaad te onderzoeken of wielrennen ook tot deze in de ban gedane categorie behoord. Gisteren was een mooi moment voor gedegen veldonderzoek. Samen met mijn fietsvrienden van het Fiets Forum stond een rondje Alblasserwaard op het programma.

Van de twintig deelnemers was de helft met de auto gekomen. Oef, daar kwamen we goed weg. Of toch niet? Wat, er was door meerdere deelnemers gecarpoold?! Ai, Links-Rechts: 1-0.

Het materiaal? Meerdere renners met kopvodden op, een aantal rode zelfs! Maar gelukkig: alle kettingen lagen keurig aan de rechterkant. De stand: 2-1.

Het parcours, bestond uit een achtje, Twee lussen, twee keer  rechtsom. Twee punten voor Rechts, dat nu een voorsprong neemt: 2-3.

Maar de renners zelf? Onder de winderige omstandigheden, bleek er veel voeling met de zwakkeren in de wielersamenleving. Er werd geduwd, en uit de wind gezet. Zelfs als daarvoor op de linker weghelft gereden moest worden. Er werd gepolderd om voor hen zelfs een koffiestop in tegelasten. Met dat laatste werkte de lokale horeca niet mee, maar dit zijn drie volle punten voor links: 5-3.

Zou dit dan een klinkende linkse overwinning worden, met alle gevolgen van dien? Nee, voor de wind ontstond er zowaar iets wat je als koers zou kunnen duiden. Links, maar vooral rechts werden renners voorbij gereden. Ieder voor zich en god voor ons allen. Stukken ging het boven de veertig kilometer per uur. Nergens echter was er noodzaak de maximaal toegestane snelheid op te voeren, toch vielen er aan de achterkant renners bij bosjes af: 6-5.

In het café achteraf was het zeer gezellig toeven (nu, ja er werd burgerlijk ongehoorzaam gerookt, dat was wat minder).  Er vloeide bier, er was bittergarnituur, en De ronde van Lombardijen kon live gevolgd worden. Naast de organisatie wordt met name de Rups bedankt voor zijn prettige aanwezigheid. Dat moeten we vaker doen.

Nu maar hopen dat Gekke Geert dit niet onder ogen krijgt. Anders kunnen we onze borst nat maken…

Lekdijk

Sunday, October 3rd, 2010

Aan alles komt een einde (zaken zonder einde zoals cirkels uitgezonderd). Zo ook aan het tijdritseizoen van 2010. Vol ambitie was ik aan dit seizoen begonnen, enigszins gelaten sluit ik het vandaag af. Slechts een pr werd aangescherpt (de dubbel van Woubrugge), al zat ik er bij het NK in Texel dichtbij. Het was het gewoon allemaal nét niet dit jaar.

Na het NK ging het bergafwaarts. Ik belandde in de lappenmand en reed geen deuk meer in een pakje boter. Toch wilde ik het vandaag nog één keer proberen.

Forumvriend P. had het ludieke idee opgevat om een week na de Monstertijdrit een informele tijdrit te organiseren over de Lekdijk (hij heeft het TT-virus flink te pakken kan ik u verzekeren). Start en finish in Schoonhoven, parallel aan de Tiendweg, net voorbij het zwembad. De route passeerde achtereenvolgens: Willige Langerak, Cabauw (in de verte, maar toch), het gemaal, de snuffelpaal, het Oerlemansbosje,  de Rolafweg (waar eens mijn fietscross club was), De boederij van Aantjes, Zalmsteke (met polstokverspringnen), De kleiduiven schietvereniging, het veerhuisje, Jaarsveld, de rioolwaterzuiveringsinstallatie, de afslag naar Lopikerkapel (en Uitweg). Dit laatste was tevens keerpunt. Nostalgie verzekerd.

Dan zeg je dus geen  nee. Zeker niet als er alleen maar TT-vrienden aan de start staan: P., De Coureur (ook bekend als de beer zonder ellebogen),  De Hulk (uit den Haag), de gebroeders G. (nu ja er was er maar een),  en R. (iemand die verdacht hard rijd zonder speciaal TT-materiaal) en Kipje (de winnaar van de dag). Naast de stadspoort werd vooraf in de locale bouwkeet annex snackhok wat koffie en fris genuttigd. Daarna konden we beginnen.

Bij de start was het even rommelen met de startprocedure, maar na dat de pikorde was vastgesteld (Kipje als laatste, hoe kan het ook anders) kon iedereen met een tussenpauze van dertig tellen vertrekken. Ik ging als tweede.

Met P. in het vizier (onervaren, enkel ̩̩n MTR gereden) hoopte ik een mooi mikpunt te hebben. Vol goede moed vertrok ik. Het ging direct niet soepel, maar alles was binnen de perken. Al snel zag ik echter dat ik niet meer inliep. Kort daarna denderde De Coureur over me heen. Ik stond stil. Al snel begon alles Рnet als een week Рeerder pijn te doen.

Door het voortdurende slingeren in combinatie met de wind vond ik mijn ritme nooit. De kaars ging langzaam uit. Na het keerpunt konden alleen R. en De Hulk me nog inhalen. R. riep me iets bemoedigends toe, en De Hulk stond ter hoogte van Jaarsveld foto’s te maken. Hmm, die was dus afgestapt.

Ik kon me niet meer opladen. De haden gingen op het stuur, en het vermogen en de hartslag daalden.  Pas met de finish in het vooruitzicht kon ik me nog een keer leegtrekken: op de 54:12 (daar rijd ik normaal nooit op) volle bak richting de finish. Het mocht niet baten. Laatste met 55:43. Gelukkig hebben we de SRM-output nog?!

N.B. Ik was zo onhandig om de SRM voor de start niet de kalibreren. De hoogte van het vermogen is derhalve ter indicatie. De rest klopt als het goed is wel.

Miskend

Sunday, October 3rd, 2010

Soms word ik ’herkend’. Meestal aan m’n fiets. Zonder die fiets gaat het een stuk minder goed. Dat blijkt.

He Corniel,

Ik zat wat foto’s van één van onze clubleden te bekijken van veldrijden van vorig seizoen. En volgens mij kwam ik jou tegen klopt dat?  Weet niet of je de foto al hebt anders heb je hem nu. (..)

Tja, ik heb best wat grijze haren inmiddels, maar zoveel?!

N.B. bovenstaand bericht ontving ik via forum.fiets.nl

Monstertjes

Sunday, September 26th, 2010

Monsters heb je in soorten en maten. Hele grote (zoals dat monster in de Flevopolder, dat ik in 2007, 2008, en 2009 versloeg) en hele kleine. Veelal wordt aangenomen dat grote monsters lastiger te overwinnen zijn dan kleine. Ten onrechte…

De crux zit hem erin dat kleine kleine monsters niet alleen zijn, maar met vele. In mijn geval met enkele miljarden. Al ruim twee weken lang vallen ze me voortdurend aan, houden me uit m’n slaap, en van m’n fiets. Ze hebben m’n maag binnenstebuiten gekeerd en de benen uitgehold. Mijn lijf draaide overuren om uit het lijf en buiten de deur te krijgen. Niet altijd met evenveel succes.

Het was zo bezien dus een dwaas plan om vandaag te proberen het grote monster te verslaan. Toch deed ik een pogin. Ten eerste omdat ik de ijdele hoop had, dat ik de strijd met de monstertjes inmiddels had gewonnen, en ten tweede omdat m’n liefje ook aan de start stond. Ze zag er nogal tegenop en ik was bang dat al ik niet zou starten dat zij er ook vanaf zou zien.

Het werd een kansloze missie…

Na twee kilometer kwam er het eerst stuk tegenwind (nu ja, het was bijna windstil). Ik ging traag, heel traag, en mijn hartslag was hoog, te hoog. De bovenbenen deden pijn. Ze voelden aan alsof ik zeer recent zware krachttraining had gedaan, of enorm diep was gegaan tijdens een wedstrijd. Na 15 kilometer kreeg ik motivatieproblemen, en na 20 kilometer begon er een stem in mijn hoofd te roepen dat ik moest afstappen.

Toen ik voor het eerst de finish passeerde was het genoeg. De monstertjes-Corniel: 1-0

N.B. M’n liefje zegevierde wel!

Keerpunt

Saturday, September 4th, 2010

Er zijn momenten in het leven van een ieder (of in de geschiedenis in het algemeen), die leiden tot hernieuwde inzichten. Inzichten die dusdanig afwijken van de oude inzichten dat ze leiden tot een koerswijziging. Vandaag had ik zo’n moment.

Leven is jezelf voortdurend opnieuw uitvinden. Of je nu de AVRO-bode bezorgd, minister-president bent van een middelgrote natie, of een derderangs tijdritverslaafde. Waarom doe je het, is dít de manier waarop je dat het beste kan doen, et cetera. De antwoorden die je gisteren gaf, zijn niet noodzakelijk de goede antwoorden voor vandaag.

Dit seizoen zat het sportief niet mee. Ik wilde dolgraag een stap maken en nam een persoonlijke trainer in de arm. Ik dwong mezelf om schema’s te volgen die door een ander waren opgesteld. Niet de vraag of ik zín had om te fietsen, maar m’n schema bepaalde soms of ik de fiets pakte. En dat werkt voor deze jongen niet, moet ik nu concluderen. Frustratie en slechte tijden tot gevolg. Slechts eenmaal reed ik een p.r.. Juist op het moment dat ik alle reden had om slecht te rijden…

Dit alles nam ik mee bij de start van mijn vierde NK Tijdrijden voor Vrije Renners Kneuzen. Direct na de start ging het mis. Ik kreeg de trappers niet goed rond, de data die ik van mijn meters terugkreeg waren eenduidig in de analyse: je rijdt RUK, WAARDELOOS, KWALITIEF UITERMATE TELEURSTELLEND, enz. Ik kreeg mij hartslag niet rond omslag, en de snelheid was minder dan 36 kilometer per uur. Zelfs voor mij beschamend. Natuurlijk, er stond wind, maar dit ging hem niet worden. Geen verbetering. Wat deed ik hier? Waarom keerde ik niet om en ging ik naar huis? Dit ging never-nooit-niet een p.r. worden! Waarom zou ik mezelf zo’n pijn doen, want zelfs dat lukte nu niet.

Ruim veertien kilometer bleef ik met deze gedachten malen, en toen kwam het keerpunt. De tussentijd was dramatisch! In een flits zag ik dat de renner die twee minuten na me gestart was, me nu op de hielen zat. WTF, dit ging me NIET gebeuren. Eindelijk wist ik weer hoe het moest. Het begon pijn te doen. De harstlag ging 10 slagen omhoog, het geleverde vermogen ook, en mede door de wind was de snelheid nu structureel 46 kilometer per uur. Zelfs de 50 werd even aangetikt. Ik vloog en ik genoot weer. Rekenen ging niet best, maar wellicht dat ik toch nog Рzij het n̩t aan Рmezelf zou kunnen verbeteren.

Uiteindelijk bleef ik zeven tellen boven m’n tijd van vorig jaar. Maar dat geeft niet. Ik heb vandaag nieuwe antwoorden gevonden. Antwoorden waarmee ik er weer minstens een seizoen vol tegen aan kan gaan. Zonder vaste coach, maar met heel veel hernieuwde energie. Een ieder die hieraan heeft bijgedragen. Dank!

N.B. ook ben ik uiteindelijk níet ingehaald.